Solfeggio frequenties uitgelegd
Als je online-informatie zoekt over Solfeggio frequenties, kom je steeds dezelfde twee foute beweringen tegen. Solfeggio zou in de jaren 70 (soms jaren 90) zijn herontdekt en het systeem zou uit slechts negen frequenties bestaan, of tien als je 432 Hz meetelt. Maar het verhaal achter de Solfeggio-tonen ligt genuanceerder.
Het boek waarin de negen meest bekende Solfeggio-frequenties opnieuw onder de aandacht werden gebracht, is in 1998 uitgegeven. En in dit boek wordt er gesproken over bijbelcodes en de daaraan gerelateerde 9 frequenties. Dat de bijbelcodes en deze 9 frequenties aan elkaar gekoppeld zijn, is niet hetzelfde als "er zijn 9 solfeggio frequenties." Maar dat is wel de conclusie die je online terug ziet. Dat gezegd hebben zijn deze negen of tien frequenties (inclusief 432 Hz), wel de frequenties die het vriendelijkste zijn in gebruik. Ze helpen en ondersteunen, het zijn de "Aarde-tonen" binnen het solfeggio systeem. Niet heel invasief, of met rigoreuze veranderingen, meer een vriendelijk duwtje in de rug.
Om het volledige verhaal van de Solfeggio-tonen te begrijpen, moeten we verder kijken, naar wiskunde, geometrie en voorbij de bijbelcodes.
De geschiedenis van de Solfeggio-tonen
De geschiedenis begint bij koning David. Hij beschikte over vijf tonen, die hij voortbracht met de snaren van zijn lier. Deze tonen werden gebruikt bij de psalmen die door David werden gecomponeerd.
Daarbij speelt ook de wiskundige structuur van de tonen een rol. Deze zou overeenkomen met de structuur van de psalmen en wordt in verband gebracht met gematria, een systeem waarbij getallen en letters aan elkaar worden gekoppeld.
Koning David gaf deze kennis vervolgens door aan Solomon. Solomon zou de tonen en gematria hebben toegepast bij het componeren van het Hooglied, dat eveneens als een psalm wordt beschouwd. Het Hooglied gold daarbij als de heiligste van alle psalmen.
Enige tijd na Solomon gingen de tonen verloren. Hoewel we inmiddels deze tonen weer gevonden hebben, dus een betere omschrijving van verloren, is in mijn ogen, we zijn de vergeten.
De herontdekking tijdens het Gregoriaans
Tijdens de ontwikkeling van het Gregoriaans, of Gregorian chant, werden de Solfeggio-tonen opnieuw ontdekt, of beter gezegd, herinnert.
Op dat moment waren er de vijf tonen van David Ut, Re, Mi, Fa, Sol en werd La als zesde toon toegevoegd. Deze zes tonen waren gebaseerd op de ontdekkingen van Pythagoras en zijn leer van de harmonie der sferen. Ze vormde de basis van het middeleeuwse solmisatiesysteem. Deze zes tonen vormen samen het zogenaamde hexachord. De namen zijn afkomstig van de beginlettergrepen van de eerste zes regels van het hymne Ut queant laxis. Later werd Ut vervangen door Do en kwam er een zevende toon, Si, bij.
De geheime Solfeggio
Net na de eeuwwisseling kreeg Joseph Crane tijdens een verschijning van aartsengel Michael te horen dat er twee Solfeggio-toonladders bestonden: een profane en een heilige. De heilige Solfeggio staat ook bekend als de ‘geheime Solfeggio’.
Joe Crane ontdekte zes frequenties van deze heilige Solfeggio en voegde daar vervolgens een zevende frequentie aan toe. Deze frequenties zijn allemaal bedoeld voor genezing. Michael en Gabriel bevestigden volgens dit verhaal het bestaan van de tonen. Later vertelden zij Crane dat er daarnaast ook een deelverzameling van deze frequenties bestond: de zogenaamde ‘Divine Masculine’-frequenties, oftewel frequenties van de goddelijke mannelijke energie.
Drie niveaus van de Solfeggio-tonen
De Solfeggio-tonen kennen drie verschillende niveaus: het archetypische, het goddelijke en het universele niveau. Je kunt dit zien als het aardse, hemelse en kosmische niveau. Elk niveau bestaat uit twee componenten: een mannelijk component en een vrouwelijk component.
Het vrouwelijke component bestaat op ieder niveau uit negen tonen. De mannelijke component bestaat uit zes tonen. Wanneer alle tonen van één component samen worden gespeeld, vormen ze een harmonische klank die wordt aangeduid als de toon van Eenheid. Wat weer een eigen categorie binnen het solfeggio systeem is.
Maar waar komen deze tonen eigenlijk vandaan?
Een derde reeks frequenties
In het afgelopen decennium werd volgens deze traditie de code van beide Solfeggio-reeksen gekraakt door G.W. Hardin, onder leiding van aartsengel Gabriel. Daarbij bleek dat de twee reeksen wiskundig met elkaar verbonden zijn.
Tijdens de berekeningen kwam bovendien een derde reeks Solfeggio-frequenties naar voren. Deze derde reeks is gebaseerd op de ‘Pythagoreïsche streng’, of Pythagorean skein, en bestaat uit de som van de eerste twee reeksen. Tijdens dit proces kwam ook een volledig fractaal systeem van Solfeggio-frequenties aan het licht. Dit systeem zou inwerken op specifieke delen van het lichaam.
De tonen worden inmiddels wereldwijd afgespeeld met als doel het planetaire bewustzijn te helen en te bevorderen. Daarbij wordt sterk aanbevolen om de tonen alleen af te spelen vanuit een liefdevolle intentie voor jezelf en voor anderen.
De Pythagoreïsche streng
Aan de basis van de Solfeggio-toonladders ligt een wiskundig principe dat aan Pythagoras wordt toegeschreven: de Pythagoreïsche streng, ook wel Pythagorean skein genoemd. Deze zou afkomstig zijn uit de geheime wiskunde van Pythagoras. In hedendaagse termen wordt dit systeem aangeduid als ‘modulo 9’, ofwel mod-9-rekenen. De Pythagoreïsche streng wordt vaak in verband gebracht met gematria. Daarbij worden getallen aan letters gekoppeld. Samen vormen de Pythagoreïsche streng en gematria de kern van de herontdekking van het Solfeggio-systeem, dat door dr. Joseph Puleo aan het licht werd gebracht.
Hoe werkt de Pythagoreïsche streng?
Eenvoudig gezegd werkt de Pythagoreïsche streng door de cijfers van een getal bij elkaar op te tellen, in het tientallig stelsel, waarbij de nul buiten beschouwing wordt gelaten. Een voorbeeld:
186 Hz
1 + 8 + 6 = 15
1 + 5 = 6
En:
1086 Hz
1 + 0 + 8 + 6 = 15
1 + 5 = 6
De twee frequenties zijn op deze manier wiskundig gezien gelijkwaardig, ook al klinken ze niet hetzelfde. Dit wordt vergeleken met verschillende octaven van dezelfde muzieknoot. Een C in een laag octaaf klinkt anders dan een C in een hoog octaaf, maar beide worden nog steeds als een C beschouwd. Volgens dit principe werken alle Solfeggio-toonladders. De cijfers van iedere frequentie tellen uiteindelijk op tot 3, 6 of 9. Dit wordt verbonden met een bekende uitspraak van Nikola Tesla:
“Als je de grootsheid van de 3, 6 en 9 zou kennen, dan zou je de sleutel tot het universum in handen hebben.”
De kenmerken van solfeggio frequenties:
Samengevat is Solfeggio een systeem van frequenties, het systeem is theoretisch oneindig, maar loopt het op dit moment tot 999 Hz. Er zijn verschillende kenmerken die bepalen of een frequentie binnen het Solfeggio-systeem valt.
- Een verschil van 111 Hz: Alle tonen moeten in opeenvolgende volgorde 111 Hz van elkaar verschillen, volgens de Pythagoreïsche reeks.
- Een verschil van 12 Hz: Elke toonladder moet 12 Hz verschillen van de aangrenzende toonladder, eveneens volgens de Pythagoreïsche reeks.
- Frequenties bij elkaar optellen: Wanneer je twee of meer frequenties bij elkaar optelt, levert dit altijd een andere Solfeggio-frequentie op.
- Een totale som van 999 Hz: De som van de frequenties binnen één toonladder bedraagt altijd 999 Hz, volgens de Pythagoreïsche reeks.
- De horizontale som: Ook wanneer je alle frequenties van alle toonladders horizontaal bij elkaar optelt, bedraagt de totale som altijd 999 Hz.
Het grotere geheel
De Solfeggio-tonen vormen daarmee veel meer dan alleen de negen of tien frequenties die je het vaakst online tegenkomt.
Achter de bekende frequenties ligt een groter systeem van tonen, reeksen, getallen en onderlinge verbanden. Daarbij komen oude tradities, gematria, de leer van Pythagoras, de Pythagoreïsche streng en een fractale benadering van frequenties samen.
De geschiedenis van de tonen wordt verbonden met koning David en Solomon, met het Gregoriaans en met de latere herontdekking van de frequenties door onder anderen dr. Joseph Puleo, Joseph Crane en G.W. Hardin.
De Solfeggio-tonen staan uiteindelijk voor een systeem waarin muziek, frequentie en wiskundige structuur met elkaar verbonden zijn. De tonen worden gebruikt met de intentie van heling en bewustwording, zowel persoonlijk als op het niveau van het planetaire bewustzijn.
En juist daarin ligt het belang van de tonen: niet alleen in de afzonderlijke frequenties, maar in het grotere systeem waarvan ze deel uitmaken.